Tag Archives: wiérzte

jem chłopã

wczora jem ùmôrł
në cëż jem chłopã
wanożã za brutkama
co szesc minut mëslącë ò graniém
ò òkrągłich półslôdkach
ë niewiôldżich piersach
ë òrgazmach
niemùszebno w pòjedinkã przeżiwónëch
gòlã jintimné place
òsoblëwie pòd pachama
ë midzë knérą a lëpama
żebë sprôwdzywac
czë sztriflë mie przeżëją
czë chléb zeléń dobëła
czë wcyg smród czëc bëlnészich aùtołów
ë cobë nie dzurawic
mitczich môlów pòd òsłoną nocë
ë pic spòkójno z drëchama
czasã do przesadë
në cëż wczora jem ùmôrł

jem chłopã“, abò 1.10.12

wëbôczëc

    “A najniższa i największa
    – samej już wysunąć trudno –
    Będzie dla mnie w sam raz trumną.”

rozkrwawiło sã rozdëmioné niebò
rozwòdnia sã Miłota
ùsôdcóm niechtërné rzeczë w zwëkù je wëbôczac
smierc wëklãtich
czë nie je wòlą Kreatora

wëbôczëc“, abò 27.9.12

Spik żeglôrza

Na hôwindze stała Òna
Na hôwindze Òna sta
Ë za swòjim żdała knôpã
Ë za knôpã swòjim żdża

Jedną razą cos sã stało
Jedną razą sta sã cos
Bò na wòdze blós ji cało
Bò na wòdze cało blós

Hewò hôwinga tonącô
Hewò tonie hôwinga
Òdemknij slépia płënącé
Òdemknij ju slépia

Spik żeglôrza“, abò 11.9.12f

Jesz tuwò jem

Pôli mie kréw na mòjich rãkach
– skùtk Miłotë, chtërna noc z wëstrzódka dnia zrobiła.
Ë wëzéróm za pòmòcą w mërkù ògnia,
cobë mòja jesz na swiece bëła.
Wzérającë w Jegò lica,
chòc zômknioné mô ju òczë, na rozchódnym żdżã zrozmieniô.

Jesz tuwò jem“, abò 11.9.12e

spac

pierszô mãkòliô
skùńczëł sã sznaps

drëgô mãkòliô
wëro je wëgniotłé

trzëcô mãkòliô
ju dochôdô czwiôrtô

czwiôrtô mãkòliô
Grzenia sëpie w òczë

piątô mãkòliô
kòszla do scygniãcô

szóstô mãkòliô
dwa zédżrë krzëwò jadą

sódmô mãkòliô
jesz lampka do zgaszeniô

ósmô mãkòliô
witro zôs trza wstac

dzewiątô mãkòliô
pitowskô czikòtka

dzesątô mãkòliô
przegrzeszóny sztremel

jednôstô mãkòliô
za czim wcyg tu jem

dzwanôstô mãkòliô
nie chce mie sã chcec

trzënôstô mãkòliô
bùksë terô w dół

czternôstô mãkòliô
zôs zez knérë kréw

piãtnôstô mãkòliô
jesz òdstawic szkło

szesnôstô mãkòliô
jaczi lëchi dzéń

sôdmënôstô mãkòliô
klnã na kòrwinystów

òsmënôstô mãkòliô
ë na resztã téż

dzewiãtnôstô mãkòliô
nie òbzéróm dzéwczãt

dwadzestô mãkòliô
za czim jô to piszã

dwadzescepierszô mãkòliô
z lewi nodżi sztrifla

dzwadzescedrëgô mãkòliô
napił bëm sã jesz

dwadzescetrzecô mãkòliô
ni mô miłotë na swiece

dwadzesceczwiôrtô mãkòliô
je w zrzeszenim biés

dwadzescepiątô mãkòliô
z prawi nodżi sztrifla

dwadzesceszóstô mãkòliô
dze lubòtnô cësza

dwadzescesódmô mãkòliô
z czegò móm sã ceszëc

dwadzesceósmô mãkòliô
karno głëpich mëg

dwadzescedzewiątô mãkòliô
czë trzëdzestô mdze

dwadze… trzëdzestô mãkòliô
… jidą ju – pò mie…

spac“, abò 6.9.12b

przënãcóm do smiercë

jedny nocë rzeknął mie
mój nôwikszi drëch
scyrającë mòrzczé łzë
gòrzczim szmakã béł
wòdną mewą dlô se téż
co nie dôwô wskòczëc w se
czasã leno przińdze ë
nie do kùńca mòstk kùsniesz
jesz przed slôdnym skòkã je
scygający ptôch nazôt
co nie dôwô skùńczëc bë
rozkòscérzëc wòlné dnie

dzysô przejimiesz smierc

przënãcóm do smiercë“, abò 6.9.12