Slôdny lëst

A czej ju mdã ùmierac miôł
ë w wanogã bez òstatny mòst
wëbiorã sã bez grzëpë, bez rzmë
nad krëjamny sztrąd
sadnã òdpòcząc pò żëcym
sadnã nodżi wëcygnã
ë spòzdrzã na ną zeloną krôjnã
co nad sztrądą – chëczą
bëła
co mòjé – waje mdze

A wë nie grajce mie Albioniona!
blós cëchò wrzëcce
w zemiã lubòtną
sparłãczce
na wiedno, nierozłączno
Wòlnotã dôjce
w zabëtim lasnym
pòmiónie zwònów
w zabëtich szlachach
dôwnych dzejów

Cëż ùzdrzã tej?
Zjiscenié sniców
a mòże… nié?

“Slôdny lëst” abò 9.5.11

2 thoughts on “Slôdny lëst”

  1. Smùtk ë żôl.. żëcé je czësto pògmatwóny.. to prôwda. Le wiedno je môłi widk w òknie. Leno sã nie pòddawac, nigdë. Robic to, co dësza a serce pòdpòwiôdô. I to wszëtkò. Nie òbzerac sã na drëdżich. Pòzdrôwióm ë żëczã përznã wicy “redosné wenë.” Piãkné wiérzte.
    Filemón.

  2. Serdeczno dzãka 🙂 Téż Waju pòzdrôwióm!

    Czasã tak je, że człowiek mùszi përznã pòbiadolëc cobë pózni përznã bëło ùsmiéwkù… tak na ti żëcowi parabolë jedzemë w przódk z rãkama òbarchniało w tił wërzuconyma.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *