Ò wòjnie, w chtërny nicht nie chce biôtkòwac.

Ë znôù jadã. Tą razą w sóm przódk, przed se. Tuwò wiozã chłopa z robòtë dodóm, wej tuwò jaczich prawie wnëtka ùżartich knôpów z pijalnie, tuwò dzéwcza ni mia jak copnąc sã dodóm pò pòtkanim z ji bëńlã, a prawie tam białka ni mia jak do dochtóra zajachac… Ë jadã wej biorącë tich wszëtczich lëdzy, co sami jachac ni mògą, abò nie chcą. Pòny-pòlo ju w dardze!
Kò prawie lecół jem nad Mirachòwsczima Lasama, czej scygnął mie jeden knôp, co to chcôłbë sã razã karnąc do Kòscérznë. Wsôdô. Jedzemë. Pò kaszëbskù ni w piãc, ni w dzesãc… Cos le rozmieje. Jedzemë. Jedzemë. Sã zaczinô gôdka… Ë aùtomaticzno schôdô na kaszëbską témiznã – zarô pò ti òglowòkaszëbsczi témiznie, jaką je badérowanié ò pòchôdanim ë familjowëch pòwinowacëjach. Ë czej tak dojeżdżiwómë do gréńcë Kaszëb – kò prawie móm so dowiedzóné, że tuwò dzes òne sã kùńczą, blós nie je wiedzec dze je jijëch zôczątk – bierze mie górz ë jistny jiwer. Wej w gardze, dze miec jesmë mielë swòjé stolëczny miasto – wej tuwò, dze Remùs ju za sztót na dreptokù stanąc mô – ni mô Kaszëbów! Kòscérznã nama ùkradlë! Mają wzãté ë nawetka ni mëszlą cobë òddac! Kòscérzna to ju nie Kaszëbskô – tuwò je Kòcewé ë sómi Kò(s)céwiôcë! Chto bë to przewidzôł? Czësto nicht… Nawetka nôstarszi Kaszëbi bë nie dalë radë…
Równak òn je z Kaszëb! Ale w ti wòjnie biôtkòwac ni mdze – bò to sã z nim nie parłãczi na niżóden ôrt!

Tą czasą dojeżdżiwómë na môl ë biorã sã za ną wòjnã prawie czësto sóm… Ze dwiema Skrama, co to chcałë sã òbjawic ë bez dwie gòdznë pòkôrbic ò tim, a nym… A tak pò prôwdze, to ò wiérztach. Ë to nie bële jaczich, a najich, kaszëbsczich! Wej Stowôra (Nie)stãgłich Poétów rëszô! I to prawie tam, na nowim Kò(s)cewim…
Miłota. Téma, ò chtërny gôdac mòżna wiele ë na wiele zortów… Na przëmiór na dzewiãc nie swòjich ë jesz szterë swòjé. Ò:
– “Darënkù” – J. Walkùsza
– “Rzekł jem” – J. Łiska
– ë jegò: “Nierôz pitóm jô sóm se
– “Strachù” – Ł. Jabłońsczégò
– “***” – D. Wilczewsczi
– “Snicym ò trzecym pòrénkù” – R. Zmùdë-Trzebiatowsczégò
– ë jegò: “Òczach
– “Żdanim” – A. Sczibów
– “Baladze ò apartny Diôbelnicë” – J. Czajinéj, jesmë so plëstalë ë mielë starã cos z dokôzów nëch wëniesc, cobë mòże zaniesc to kòmù, abò w swòjé żëcé wniesc nôlepi… Ach! Poézjô! Jakùż snôżo je ò Cë kôrbic… Szkòda blós, że chãtnych mało, chòcle czas bë sã nalezc wiedno mógł… Równak ju w pòstãnym miesącu pòtkómë sã, cobë znôù pòkôrbic ò wiérztach najich méstrów… Ë znôù Pòny-mòbil rëszi w dargã, cobë nalézc cekawich lëdzy dzes na niespòdzajnym zakrãce ti stegnë… Ë znôù z nôdzeją ë wiarą, że negò dobëcégò, czësto prosto, òddac – ni mòżemë ë nie òddómë!

Ò wòjnie, w chtërny nicht nie chce biôtkòwac” abò 17.6.11

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *