Jidã spiącą sztrasą bez miasto
cëchò w chëczë, nawetk fludin sąsôda
chtërnégò miona nie znóm
cëchò żdaje dnia, słuńca, trôwë…

Mòrza szum ë banë wëmieszóné
w cëszi – swiat zamôrł na te pôrã sztótów
leżã na wërze, na zemi piwò, a mòże ju wòda
ë kabel pòdłącziwóm do sécë
biorã biôłą kôrtã wòrda w rãce
mëszlã, co dzys na wanoga przëniese…

Jesz miłotny głos z mòbilczi
w ùszach zwãczi – cësza
nigle zamknã òczë ë wpùszczã
ją bëne, w pôrã słowów wlejã
jesz to, co dësza graje mòjim sercã
ë cało graje w mùsk…

“Ò tim jak piszã” abò 25.3.11