Nadolskô mòdlëtwa

Pòj sã, knôpie, wez wãdkã ë nétã,
jidzemë na bôtë, jedzemë na wòdã.
Czó le, knôpie, czó jak wałë grają,
pòd Żarnówc nas cygną, nas le dzys wòłają.

Jezë, miłi Panie, ë nôswiãtsza Ano,
ë swiãti rëbôcë, ë swiãta Barbaro,
trzëmita nad nama, razã z swiãtim Gùstã,
Dozér na ti zemi, zôs jedzemë w dôkã.

Chòc Żarnówc, chòc jezoro naszé,
w dzéń spòkójno wëzdrzi, òb noc je jinaczi.
Wskôżë Jezë, wskôżë nama stegnã
cobë Złi nie scygnął na nas lëchą czërzbã.

A czej żëcô wanoga sã skùńczi
ë z Nadola wińdą wszëtczé najé smùtczi,
wińdzë, knôpie, na nadolsczé sztrądë,
òdmówi mòdlëtwã, pòsłëchôj brawądë.

Nadolskô mòdlëtwa“, abò 5.7.12

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *