Na starowiszczu

Wëlażił tuwò z banë, zarô nëkół przed se
dëcht czësto z głowë prosto, stëgną jemù znaną
w trawach jidącą cëchò, krótkò wòdą zlaną
kaczczi ë kôłp płënãłë, dze wiater mëszl’ niese.

Wchôdół w skòczkach w szari las, jaż z òknów wid sã smiół
na pòtkanié rôczony, nie widzół sã dichtich
czasu ju z królewiónką, co w złoce je richtich
głową całą òplotłą, dze ju ji nie miół.

Wlókł sã tej dali krzëwò, stôrô gasa czëła
akcjë pamiãtné strzôłë, miru placu pasã
pòd zômk kòl zdrzącé-chëczë, dze wszëtkò wzała
ë rzekła jidzë të w swiat, do łôwczi nym lasã.

Tam mëszlë zbirac chôdôł, wësnioné wëzérôł
damë zza mòstnych górów, dze w se téż dozérôł.

Sonet XI – “Na starowiszczu” abò 15.1.11

10 thoughts on “Na starowiszczu”

  1. Jak to czëtóm to móm doznianié, że to nie ji taczi powôstka le wzãti prosto z żëcégò. Pòzdówk (ë wicy wiarë w lëdzy).

    Sol

  2. Wierã môta përznã rechtu 😉
    w wiérztach dosc czãsto mòżna nalézc baro priwatné sprôwë z żëca piszącégò.. równak jô sã stôróm to krëc w swòjich ë jinsze mòżlëwòtë pòkazywac do interpretacjë. równak czë jem pòetą jesz nie wiém.

  3. Bò na papiór je lżi przelac swòji mësle.. Meszlã, że bëcé pòtą nie zanôléga òd ilosce napisónych wiérztów.. to so czëje.. w sercu, w se.

  4. Dlô mie pòéta to je taczi apartny stón rozëmù a bëcô. Priwatné wiérztë mają pò prôwdze to do se, że dla cëzégò są drãdżé to zrozmieniô. Ale próbowac trzeba. ;D

  5. Prawie mie szło ò co jinszégò. Ò to, że nie wiém, czë mòjë ‘wiérztë’ (jażlë to są ju wiérztë, bò téż nie wiém do kùńca, czë to nie je blós pisanié òd se, bazgrolenié ë niepòtrzebné bitë w jinternece… a co za tim jidze – nie wiérztë ani pòezjô) są na taczim etapu, że mòżna gôdac, że jem pòetą.

    Na gwës na piapiór lżi przelac swòjé mëszlë ë żôle, mòże dlôte to mòjé pisanié je taczé smãtné ë niedożëcô.

    Móm starã pisac symboliczno, z mòżlëwòtą jinterpretowaniégò na pôrã ôrtów, szukaniégò różnëch kluczów w czëtanim tegò (nëch wiérztów)… blós czë te symbòle je widzec, nie wiém. Mdze nót pòmëszlec nad programową wiérztą 😉

    Pòdrëchòwójąc – móm starã bëc kriticzny dlô se ë wcyg sã rozwijac, téż w pisaniém. Nie walic w lëczbã (ilosc) a w ‘niwiznã’ (jakòsc). 🙂 Ë wëbôczta, czej nie je wiedzec ò co aùtorowi tak richtich szło, ale czasã òn sóm nie wié 😉

  6. Mëszlã po prôwdze, że to żëcé daje nama rozmajiti przëczënë bë robic tak, a nie jinaczi. Na gwës taczi priwatné doswiôdczanié rozwija w pisaniém.. Bò co z tégò, że chtos rozmieje ortografia, pòtrófi złożëc zadnié jak nie rozmieje poezje. Tu pòtrzéba bëc ùprëcemnionym. Nie kòżdi to czëje, nie mô tëli ùwôrznote.

  7. Tak to je z wiérztama, że sã czasã wëmëkają spòd kònktrolë. A żle jidze ò to òntologiczny status wiérztë, to mëszlã, że je to takô mësla abò òbrôzk w naji głowie, chtëren dopiérze zapisónô na papiérzë stôwô sã pòézją. ;D

  8. I baro dobrze, że sã wëmëkają! To są żëwi mëslë, tej sej baro dziwne.. Ale ò to w żëcim chòdzy. Nié mòżna bëc zwëczajnym;)

  9. Zycher że jo! 🙂
    Nôgòrszé co mòże bëc, to bëc szarą masą….

    Czasã przë tworzeniém taczich òdjimków w głowie do wiérztë trza sã mòckò narobic, żebë nen òbrôzk béł pò prôwdze cekawi ë fulfarwny 🙂 wierã je wôrt to robic..

  10. Szarą masą bëc ni móżna, le ni móżna téż zabëwac ò lëdzach chterny są kòl nas.. a òbrôzki czasã są pò prôwdze cekawi:D

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *