29. rujana

Pioter òbùdzëł sã czej smrok jesz nie pòzwòliwôł na spòkójné chòdzenié pò jizbie. Wstôwającë z wëra, spòzdrzôł na zédżér, jaczégò wiôlgô wskôzówka prawie co wskòczëła na plac z numrã 12. Bëła czwiôrtô nad renã. Chłop wstôł z wëra. Czuł, jak rosce w nim chãc na jigrë. Pòdchôdającë do òkna miôł starã jic jak nôcëszi, cobë nie zbùdzëc Wiolettë. Za òknã swiecëłë lampë gardu, jaczé roswietliwałë Galeriã na Przimòrzim. Widnik zasłoniwôł nôdłëgszi z walofców Eùropë. Padôł dészcz.
Chłop òbezdrzôł sã w starnã wëra na jaczim leża rozeblokłô Wioletta.
– Jes mòjim nôwikszim szczescym – ùsmiéchnął sã. – Chto bë pòmëslôł, że to ju miesąc pò najim zdënkù…
Nymò, że to prawie bez robòtã Wiolettë nie dożdelë sã za jich “miodnym miesącã”, ni miôł ji tegò za złé, a chcôł, żebë nen slôdny dzéń tradicyjnégò fejrowaniô òżenkù béł dlô ni òsoblëwie ùdóny.
– Spi Mùlkù… – cëchò szepnął w ji starnã.
Na zemi nalôzł swòją bielëznã ë wcygnął ją na se. Zôs w cëszë pòszedł do kùchnie, dze pòd sómim òknã stoja lodownica. Wëcygnął z ni zëmną pepsi. Napił sã, cobë përznã òchłonąc. Rozpôlenié spadło. Zôs spôł.

* * *

Piotra zbùdzëło cknienié cepłégò lasu òb lato. Òdemknął òczë. W nym sztóce włosë Wiolettë zakrëłë wid, a òn pòczëł ji słodczé lëpë na swòji gãbie.
– Wszystkiego najlepszego! – rozsmiałë sã ji òczë. Chłop spòzdrzôł zaspóny na nią.
– Wszystkiego najlepszego, Kochana. – przëcësnął ją do se. – Ale miałem piękny sen…
– No opowiadaj, co ci się śniło? – spëtała ju leżącë przë nim. Ji piersë òbcérałë sã ò jegò brzëch.
– Że w końcu dorobiliśmy się gromadki dzieci i pięknego domku pod lasem na Kaszubach. – rzeknął ju barżi òżëwióny Pioter, òdwrócywającë sã nad Wiolettã ë kùszkającë ją pò szëji.
– Oj przestań już! Wiesz, że muszę się zbierać, bo spóźnię się do pracy!
– Ale ta chwila cię nie zbawi… – nie pòddôwôł sã.
– Oj… No już. – wëskòczëła z wëra smiejącë sã z mùnie, jaką robił wcyg proszący chłop. – Poczekaj z tym do wieczora.
– Trzymam cię za słowo, piękna! – ùsmiechnął sã do ni, wzérającë jak pòdnoszi ze zemi swòje ruchna ë sznëkrëje za jinyma pò szafach w jizbie.
Pioter miôł jesz dwie gòdznë zanim mùszôł sã zbiérac do robòtë. Ani sã òbezdrzôł jak Wioletta bëła przëszëkòwónô ë wëchôda z jich chëczë.
– Miłej pracy Kochana.
– Wzajemnie! – pòdeszła do niegò ë kùszna gò na òddzekòwanié. – Kocham cię.
– I ja ciebie kocham.
Wëszła. Chłop leżôł jesz we wërze ë rozmëslôł nad dzysdniowim wieczorã. Ju w ùszłim tidzeniu zdążëł òbsztëlowac dlô nich dwa place w Mestwinie. To prawie tam sã pòznelë, tam téż sã ji òswiôdcził łońsczégò rokù. Môłô wieczerza, spacér nad Mòtławą ë wino doma – miałë bëc kluczã do szczestlëwégò skùńczeniô “miodnëch” trzëdzescë dniów pò jejich slëbie.
– Na sóm kùńc przeńdzemë ju do naszégò niewiôldżégò wëra – brzątwił, ùsmiéwającë sã do se w mëslach.
Wstôł z wëra ë pòszedł sã wëszlapac pòd prisznicã. Òpòrządzëł w jizbie dze mielë łóżkò, zdrzélnik ë stół kòl òknów. Òdemknął dwiérze na balkón, cobë wpùszcëc swiéżégò lëftu do chëczë. Zazdrzôł jesz do jizbë w jaczi mielë pòspólny plac do robòtë kòl kòmpùtra ë trzimelë swòje ksążczi na pòlëcach. Wëcygnął ze sztrómù róter òd jinternétë. Spòzdrzôł na zédżér, jesz béł czas. Zjôdł pôrã klapsztulów, pòzamëkôł òkna ë òblôkł sã do wińscô. Sprôwdzëł czë mô kluczë òd aùtóła, telefón, papiórë.
– Wszëtkò? – spëtôł sóm se. – Wszëtkò. – òdpòwiedzôł wëchôdającë z chëczë.

* * *

– I jak tam robota Mulku? 😉 – wësłół smsa czej ju dojachôł do radnicë, w jaczi robił. Pioter béł sparłãczony z promòcją gardu, w jaczi miôł starã ò pòkazywanié kùlturë rozmajitëch nôrodów żëjącëch kòl wpłiwù Wisłë do Bôłtu.
– Dzysô mùszã sprôwdzëc czë są ju rozeszłé wszëtczé biljetë z ZKMù z jinstukcjama w rozmajitëch jãzëkach… A jesz je sprawa nech tôflów na aùtółë z kaszëbsczim nôdpisã… – mëslôł nad warkòwima sprawama pò sadnienim w swòji robòcy jizbie. W radnicë robił ju drëdżi rok. Rëchli, òb czas sztudérowaniégò béł tuwò na stażim.
Pioter zajimôł sã zbiéranim wiadłów ò wszëtczim, cëż dzeje sã w miesce ë je sparłãczoné z kùlturą. Wiadła taczé rozsyłół do rozmajitëch placów, midzë jinszima do gazétników a téż do ceńtrów kùlturë, cobë tamti jinfòrmòwelë ò tim mieszkéńców ë swiat. W wòlnym czasu sprôwdzywôł swòje starnë na spòlëznowëch pòrtalach. Wcyg miôł włączoné môleznowé radio.
– Tragiczny wypadek w centrum miasta. 29 osób nie żyje, 10 jest w stanie krytycznym. – ùczëł głos dochôdający z radia.
– Jenëseja, cëż sã stało…- òprzestôł mëslec ò robòce ë skònceńtrowôł sã na słëchanim wiadła.
– 29 osób zginęło w tragicznym wypadku drogowym w centrum miasta. W godzinach porannych na skrzyżowaniu ul. Mickiewicza z Aleją Legionów doszło do zderzenia tramwaju z cysterną przewożącą benzynę. Ze wstępnych ustaleń policji wynika, iż powodem wypadku był niesprawny układ hamulcowy cysterny, która uderzyła w bok tramwaju. W wyniku uderzenia zapłonęła kabina pojazdu, a ogień przeniósł się na cysternę. Jak poinformowali nas strażacy z Wojewódzkiej Komendy Straży Pożarnej, ogień strawił zbiornik, po czym nastąpił wybuch, który ostatecznie przyczynił się do śmierci 29 pasażerów tramwaju, uwięzionych w pojeździe. W wyniku wybuchu cysterny 10 osób znajdujących się w pobliżu miejsca wypadku odniosło poważne obrażenia. Stan poszkodowanych jest krytyczny, a nad ich życiem czuwają lekarze ze Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Pomorskiego Centrum Traumatologicznego. W tramwaju linii numer 8 znajdowały się także dzieci, które były w drodze do szkół.

* * *

W mieszkanim Piotra ë Wiolettë bëło ju cemno. Do chëczë wszedł chłop. Stanął w môlu stôwiającë ledwò dwa kroczi wprzódk òd pargù. Z jegò rãków wëlecałë klucze òd chëczë, kòmórkòwi telefón ë aktówka. Chłop bezkraftno spôdł na kòlana ë òpiérającë sã rãkama ò scanã zniżiwôł sã do pòdłodżi. Pò licach lecałë łzë. Sóm nie wiedzôł ò czim òb nen czas mëslôł, ani kùli czasu tak klãczôł. Czëł leno niezrozmiałą cëszã, felënk jednégò, co zdôwa sã bëc wszëtczim. Kù reszce rësził w czerënkù przédny jizbë, z zamknionyma òczama, nie wzérającë na wszëtkò co przëbôcziwało mù blós ò jednym. Ò ni. Czej ju doszedł na sztërzëch w òkòlé wëra, nalôzł kùnôszk mòcë, cobë wlézc na łóżkò ë legnąc sã bez chãcë do niczégò. Za òknama ùczëł szëm wiatru. W nym sztóce przëbôczëło sã mù prawie to, w cëż przódë wierzëlë rëbôcë.
– Czë to mòże bëc prôwda? – zaczął sã zamësliwac wzérającë na biôłi sufit. – Czë pò prôwdze, czej òdchôdómë, tej jidzemë w niekùńczącą sã wanogã, w nôbarżi krëjamné starnë wszëtczich nieznónëch wòdów?
Zdôwa mù sã, że żeglëje pò mòrzim we wëstrzódkù nocë, że leżi w bôce ë ni mòże sã nawetka letkò zrëszëc, bò bôt sã chilnie, a tej wëpôdnie prosto w cemną wòdã. Ë tedë ùczëł głos jakbë midzë szëmã wòdë a wiatru.
– Jeżlë chcész żebë żëła, wëskòczë z negò bôta…
Chłop òdemknął òczë. Stojôł nad wërã trzëmającë przëcësniony do lewi rãczi nóż. Ni mëslącë nad tim cëż robi, pòcygnął òstrim kùńcã w górã rãczi. Pôdł na wëro. Pòd rãką pòczëł cepłą wòdã ë cknienié solë w lëfce. Wëro zôs sã kòlibało.

* * *

Pioter òbùdzëł sã czej smrok jesz nie pòzwòliwôł na spòkójné chòdzenié pò jizbie. Wstôwającë z wëra, spòzdrzôł na zédżér, jaczégò wiôlgô wskôzówka prawie co wskòczëła na plac z numrã 12. Bëła czwiôrtô nad renã. Chłop wstôł z wëra. Czuł, jak rosce w nim chãc na jigrë. Pòdchôdającë do òkna miôł starã jic jak nôcëszi, cobë nie zbùdzëc Wiolettë. Za òknã swiecëłë lampë gardu, jaczé roswietliwałë Galeriã na Przimòrzim. Widnik zasłoniwôł nôdłëgszi z walofców Eùropë. Na bezkòmùdnym niebie bëło widzec pôrã gwiôzdów.
Chłop òbezdrzôł sã w starnã wëra, jakbë ò czims so przëbôcziwającë. Na wërze leża rozeblokłô Wioletta. Wzéra na niegò zelonyma slépiama, zachãcywającë do te, żebë do ni przëszedł.
Pioter wszedł na wëro, pòchiliwającë sã na sztërzëch nad białką. Wioletta ùsmiéchna sã do niegò. Zôczął ją kùszkac. Ni mëslôł ju ò niczim.

————————–
29. rujana
Pòwiéw Wenë 2012 – wëapartnienié

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *