Category Archives: Wëmëslënczi Titësa

Mòjé ùtwórstò, przemëslenia ë jinszé…

Na wschòdzë

Czëj trzë chójnë stoją razã
Wëdartié òd Mòrza
Zwóne czasã Trzëgardama
Pòlsczima òknama

Pierszi stôri je Stolëcznym
Wòlnym czë Miemiecczim
Lë Òliwa
kòrbią to doch
Ksążąt wcyg je dodóm

W drëdżim copnelë sã Żëdzë
Czëj w daleczi szlë wanodzë
Trzecy nowomódny stoji w’strzódwòjnowi

Dzë té lëdzë co robilë
Òd zaczãtkù Gardë Trzë ne
Wcyg kaszëbskô tam płëneła stegna krwôwi

Sonet Ósmy – “Na wschòdzë” 5.4.10

Na zôpadzë

Ùsadzony bez Krzyżaków
Zômk nad Łebą stoji
Miemcë dłëgò tam sedzelë
Dzys sã pòlsczim mioni

Jesz czëc mòwa starków czasã
Ù Kùpca na rogù
Ò Kaszëbie pamiãtają
Zdrzélnika Tatulkù

Stądka dwóch widzało Kaszëbów
Króla w kaszëbsczim pòdzemiu
Żdającégò na kùńc niewòlë ti wczorôjszi

Wstid sã przëznac dzysô je lëdzom
Miasto Ùni òni wòlą
Nôwetk Léw bë sã pòczół bez to wszëtkò gòrszi

Sonet Sódmy – “Na zôpadzë (Lãbòrgòwi)” 30.3.10

W Miesce

Wzérô z szlachòtë Człek z wesokòscë
Wzérô na lëdzy co chòdzą w Miesce
Gard swòj widzy jak stoji jesz dzysô
Całi w jegò òkazałosce

Lëdze wanożą wkòł jegò Wòle
Nowi Miasto dali mù na miono
Czterë stalata chùdkò minãłe
Nô lepszi cëż sã òdmiéniało

Dali Pùrtczi kòl miasta pòd Górą latają
Ë w lëdzy nôgòrszi jiwernotë ceskają
Ti òbarchniãłi chòdzą kòl swòjich chëczów

Dali nie wiédzą kòpeska lëdzô zaklãtich
Dze mieszkają, skądka są, dzë Tatczëzna je jich
Jesz wcyg Smãtk ùrziwô tam swòjich wëmësłów

Sonet Szósti – “W Miesce” 15.3.10

W lese na jeseń

Wczësno wstało dzysô słuńce
Jesz peżinkã cepła daje
Jidą lëdze lesną drëgą
W peperlisczi

W kòło farwnëch nad głëwama
Całi kòpa lësców wisy
Ne zeloné ne czerwòné
A ne żółté

Za drzewama smieją sã trzë Krôsniãta
Jaczi żmija jesz sã grzeje na kamie
Pòchowałë grzëbë przed lëdzama w jamie

Nie szedł Léònk na kùńc lasa samemù
Bò tam Pùrtki skarbë miałë biédotë
Pòzbieroné restczi z kaszëbsczi bëlnotë

Sonet Piąti – “W lese na jeseń” 3.3.10

Òb lato

Słuńce grzeje niemòżlëwô
Cepłi zëmia wòda niebò
Wszãdzë w kòło lëdze leżą
Plińcã we trawie

Sëdzô w cëniu pòd drzewama
Człòwiek kòlë cëpłi wòde
Mëszli w dëszë – czë w jezorze
Lepij bãdze mie

A jak sëdzô tam ùkazka
Abò wòdnik jaczi gòrszi
Jesz mie topielc na dno wòde wezmie ze sobã

Lepij w lese sedzec bãdze
We zelonéj chëcze swòji
W taczi ùpał nawetk Stolem plińcã leżi doch


Sonet Czwôrti – “Òb lato” 27.2.10

Zymkòwô Łąka

Lecy chmùrã w kształce Grifa
Biôła niczëm pòlsczi Òrzeł
Patrzi jednim złotim slépiã
Na bògati farwów mòrze

Wszãdze w kòło żëcô jidzë
Pò zeloni trawie w górã
Czëc je z bòku strużkã cëchą
Pszczołë bzëczą nad kwiatama

Na nômieszim mòdrim kwiatkù
Sedzôł kònik z piesnią taką
Cyk-cyk-cyk przëszła na kaszëbsczi łączi zwiësna

Wszëtkò kòchô sã w zeleni
Cyk-cyk-cyk w ùszach szëmi

Smãtk piesniã słëchôł w niezabôtce sã zakòchôł

Sonet Trzecy – “Zymkòwi Łąka” – 26.2.10

Kòl Mòrza zëmą

Słùńce skrëło sã przed nama
Ni mô gò dzysô na górze
Z chmùrów lecy sniég do zëmi
I na sztrądzë òsada

Ni mô lëdzy dzysô tuwò
Maszëperia w chëczach sedzy
Lë blós Mòrze szëmi w kòło
Dalek słëchac wiater dmië

Jidzë mòstã człek samòtni
Rzëcô ptôchom brutu garscë
Jidzë tãdka midzë czasã pò zamiarzłim mòscë

Dze sã schòwôł na lińcuchù
Wãgòrz w Mòrzu całim znôni?
Jidzë z człekã za pazuchã pò zamiarzłim mòscë

Sonet Drëdżi – “Kòl Mòrza zëmą” 25.2.10

Na Kaszëbach

Witôjże wanożnikù ze swiata
Witôjże na Kaszëbach
Skądka jidzesz
Dze je nen môl chternégò Të szëkôsz dziéń całi

Sadniżë z nama tuwò kòl naji
Sadniżë na Kaszëbach
Wziérôj wkòło
Widzisz nen krôj przepëszni dzelony walama

A widzisz Të słuneszkò przezłoti
Co wësok swiécy nad nama
A wòdã w mòrzu jezorach i strëgach ògrzewô

Widzisz łączi ë lase zeloné
Ë mòdri niebò ë kwiôtë?

– Jo, òdnalôzł jô môl nen tuwò, na Kaszëbach.

Sonet Pierszi – “Na Kaszëbach” 24.2.10

Jamajka / Mòje Kaszëbë

Nie pamiãtóm, jak przëszedłem na swiat,
Bëł òn biôłi abò zeloni,
A miejsza ò to!
Nie pamiãtóm, skãdka jô jem,
Zdjãca żôdnigò nie móm przë se,
Dze mòj pierszi sztrąd?

Jamajka! Jô nôpewno ùr’dził sã w kòszli,
Na Twòjich rãkach,
Na mòjich nogach – je piôsk!
Wanożã b’z-nogawic – na bòso!
Mòji klate niże sztandarta,
Fele’ mie Twòja mapa!

Mòja Jamajka…

Nie pamiãtóm, swòjigò przëzweska, nie!
Miôłem wiele mionów na swiece,
Òbmienialë je, a mie nie zapitale.
Nie pamiãtóm, chtëż kùpił mie bilet
Czëjm zbùdzył sã nikògò nie bëło
Ale mëszlã – człowiek bëł nie lewi
To doch bëł chto z naszich, jô jem wdzãczni jemù!

Continue reading Jamajka / Mòje Kaszëbë